Historia inowrocławskiego tramwaju, zwanego "Bimbą".

Gwałtowny rozwój techniki jaki miał miejsce na początku XX wieku, nie pozostał niezauważony przez włodarzy miasta, zasiadających w inowrocławskim magistracie w 1912 roku. Miasto będące jednym z wielu na terenie ówczesnego Wielkiego Księstwa Poznańskiego zaczęło się dynamicznie rozwijać. W maju 1912 roku, dzięki uzyskaniu koncesji, będącej zwieńczeniem wielu lat formalno-prawnych zabiegów radcy magistratu Paula Baumgartera i nadburmistrza miasta Gustawa Treinisowa, powołano do życia Stadttische Elektrische Strassenbahn (Miejską Kolej Elektryczną).

Na początek zaprojektowano jeden odcinek torowiska o długości 1,8 kilometra, który biegł od dworca kolejowego do Rynku. Następnie odcinek ten wydłużono do skrzyżowania obecnych ulic Poznańska - Szymborska.

Całą budowę linii tramwajowej wykonało Berlińskie Towarzystwo Elektryczne.

Na bazie wybudowanej w latach 1908 - 1909 Elektrowni Miejskiej przy ulicy Kruśliwieckiej (obecnie ulica ks. P. Wawrzyniaka - mieści się tam teraz baza MPK), zaopatrującej ówczesne miasto (Hohensalza) w energię elektryczną, powstała zajezdnia tramwajowa, do której z ulicy Dworcowej wiódł tor biegnący środkiem ulicy Grabskiego.

Cały ówczesny tabor szynowy składał się z czterech wozów silnikowych wraz z pasażerskimi przyczepami.

Wagon silnikowy z 1912 roku

Pierwsze jazdy próbne pojazdów szynowych, należących już do nowopowstałej firmy przewozowej o nazwie Stadttische Elektrische Srtassenbahn Hohensalza rozpoczęły się 28 pazdziernika 1912 roku, lecz mieszkańcom miasta ostatecznie oddano do użytku tramwajową linię 10 listopada 1912 roku. Pojawienie się Kolei Elektrycznej na ulicach miasta cieszyło się dużym zainteresowaniem mieszkańców,oraz licznych kuracjuszy, którzy chętnie korzystali z nowoczesnego środka lokomocji, jakim był niewątpliwie w tamtych czasach tramwaj. Tym samym wizerunek miasta na tle innych miast wzrastał, bo oto obok takich miast, jak między innymi: Bydgoszcz, Toruń, Grudziądz, Poznań i Łódz, posiadających już wtedy linie tramwajowe, pojawił się Inowrocław.

Początkowo tramwaje kursowały z częstotliwością co 7,5 minuty według obowiązującego cennika.

Linia tramwajowa rozpoczynała się dwoma ślepymi torami (nie było wtedy pętli) przed budynkiem dworca kolejowego i dalej biegła nad wiaduktem kolejowym, ulicą Bahnhofstrasse (obecnie Dworcowa) - Fredrichstrasse (obecnie Królowej Jadwigi) - Mark Platz (obecnie Rynek) - Kleine Fredrichstrasse (obecnie Paderewskiego) - Kastellanstrasse (obecnie Kasztelańska) do Posenerstrasse (obecnie Poznańska).

10 sierpnia 1913 roku linię tramwajową przedłużono do Strzelnicy, znajdującej się na wysokości kopalni Solno I przy ulicy Poznańskiej. W ten sposób powstał najdłuższy, bo liczący 3,5 kilometra odcinek torowiska w histori inowrocławskiego tramwaju.

Niestety, nie posłużył on zbyt długo, bo z powodu jego nierentowności, oraz wystąpienia zagrożenia zapadliskami związanymi z działalnością kopalni soli, pod koniec 1917 roku zamknięto jego część, kończąc tym samym bieg tramwaju przy Rynku.

Rozebrane w 1924 roku torowisko od Rynku do Strzelnicy, posłużyło do pobudowania nowej linii tramwajowej biegnącej teraz od Rynku w kierunku Horst Wessel Strasse (obecnie Św. Ducha).

W 1933 roku linia ta sięgała aż do wysokości koszar wojskowych 4 Pułku Artylerii Lekkiej (obecnie Jednostka Wojskowa 1641 przy ulicy Jacewskiej), dając tym samym linię o długości 3 kilometrów. Linia ta przetrwała w niezmienionym kształcie do początku lat 60-tych XX wieku. W 1960 roku skasowano ruch na odcinku od Rynku do koszar. Nieczynne torowisko przegrodzono poprzeczną barierką uniemożliwiającą wjazd tramwajów.

Tramwaj wjeżdżający na Rynek z ulicy Św. Ducha - 1952 rok

Ostatecznie Inowrocław pożegnał tramwaje ze swoich ulic 31 grudnia 1962 roku po 50-ciu latach istnienia. Spowodowane to było między innymi brakiem funduszy na modernizację tramwajowej linii. Gdyby tramwaju nie zlikwidowano, to napewno stanowił by on trzon komunikacji w mieście uzdrowiskowym.

Tramwaj na ulicy Królowej Jadwigi - 1961 rok

Po likwidacji linii tramwajowej, tabor przekazano do Bydgoszczy, w którym to mieście ostatni inowrocławski tramwaj służył do 1995 roku jako wóz techniczy, po uprzednim przystosowaniu go do wersji "pick-up".

Trzytorowa hala zajezdni tramwajowej została przeznaczona początkowo na garaże samochodów gospodarczych Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej, które wówczas zarządzało tramwajami, a po przebudowie służyła autobusom miejskiej komunikacji jako hala naprawcza (spełnia tę rolę do dziś). Większość sieci trakcyjnej zdemontowano w 1963 roku. Wiele metalowych słupów trakcyjnych, na których wisiała sieć trakcyjna przetrwało do lat 70-tych XX wieku.

Poleć tę stronę na: